Tego lata również jest ich pełno. Skaczą między łodygami, chowają się pod liśćmi czy kwiatkami, przysiadają na źdźbłach trawy. Nawet chodząc wydeptanymi ścieżkami trzeba uważać, bo wydaje się, że wyskakują spod stóp. Pierwsze maleństwo zielonego pasikonika dostrzegłam już przedwiośniem na……
W tym roku później o co najmniej 2 tygodnie. Ale musiały przebijać się przez zmrożoną ziemię i resztki śniegu. Dlatego tak bardzo cieszy i zachwyca ta pojedyncza kępka kwiatów ukryta w ogródku między tujami. Gdy porównuję zdjęcia z lutego 2025,…
Od kiedy zaczęłam zwracać uwagę na pasikonikowate i szarańczowate (więcej w notatce nr 5) i wybrałam „Atlas owadów” Heiko Bellmanna z okładką, na której widnieje taki właśnie zielony stwór, odnotowuję zadziwiające spotkania. Kilka dni temu, gdy ruszyłam z miejsca postojowego…
W sierpniowe noce oprócz rozświetlonego konstelacjami nieba (z Małą i Wielką Niedźwiedzicą) oraz smug gwiazd spadających – swój czas mają pasikoniki i inni przedstawiciele prostoskrzydłych. Niestrudzenie koncertują schowani w trawie, „tysiącem srebrnych nożyc szybko strzygą ciszę”*. Zawsze było ich pełno.…