inspiracje

W maju 2023 roku polską premierę miał skromny film „Ogród tysiąca pszczół”. Jego autor to znakomity brytyjski operator filmowy, Martin Dohrn, specjalizujący się w dokumentowaniu dzikiej przyrody. Za sprawą covidowego lockdownu jego uwaga skupiła się na przydomowym ogródku, w którym zaczął odkrywać fascynujące życie owadzich lokatorów. Niezmiernie go ten świat zadziwił, zachwycił i wciągnął. Przez kolejne miesiące poznawał tajemnice zachowań ponad 60 gatunków pszczół i trzmieli. Jednocześnie udoskonalał (już i tak bardzo profesjonalny) sprzęt do ujęć makro, by sprostać szybkości bohaterów tego filmu. Powstał niezwykły, kameralny dokument o pszczelich przyjaciołach.

Również tej wiosny, tym razem w prasie regionalnej, swoimi przemyśleniami o owadach podzielił się publicysta Adam Willma. I znów było to w tonie bardzo osobistym. Bo coraz więcej osób (spoza kręgu przyrodników) zauważa jak kruche i jak ważne dla naszej egzystencji jest życie owadów. Stąd coraz większa popularność aplikacji pozwalających szybko rozpoznać kogo spotkaliśmy, coraz głośniejsze apele o niekoszenie traw czy sianie łąk.

I jeszcze jedno – chyba najbardziej niespodziewane z ostatnich odkryć. Przeglądając nowości książkowe, trafiłam na youtubowy kanał OKOŃ W SIECI i na film o Dniu z życia i „Sąsiednich kolorach” Jakuba Małeckiego. Duża to była przyjemność w wędrowaniu po starym ogrodzie i słuchaniu autora, który na koniec, nawiązując do głównego bohatera książki, powiedział: „Bo moim takim największym marzeniem na przyszłość jest to, żeby się zajmować pszczołami. Nawet celowo nie używam słowa hodować pszczoły, tylko zajmować się (…)”.

Takich przykładów jest więcej.

Bo nas jest więcej!

…

Dopisuję siebie do grona osób, które w ostatnich latach także wyczuliły się na ten ulotny świat. Intensywność jego poznawania i doświadczania była różna: od chwilowych zadziwień, przez długie wiosenne obserwacje roku 2020, po zachwyt malwami poprzedniego lata.

Od czasu do czasu rejestrowałam obrazy telefonem komórkowym. Był zawsze pod ręką i nie wprowadzał dużego niepokoju wśród podglądanych zapylaczy. W końcu odkurzyłam lustrzankę Canona, ale korzystałam tylko z trybów automatycznych…

Te zdjęcia, mimo że pod wieloma względami niedoskonałe, złożyły się na unikalny obraz maleńkich istot bytujących w przydomowym ogródku: motyli, pszczół, trzmieli i ważek. Nie powstawały z myślą o szerszej prezentacji. Były zapisem wrażeń, dokumentem bioróżnorodności i zachwytem nad pięknem, którym można się podzielić z przyjaciółmi i znajomymi.

Ale to właśnie te fotograficzne obrazy zagościły w przestrzeni Biblioteki Publicznej w Rembertowie, tworząc wystawę „ULOTNE” (zapraszam do zakładki Zdjęcia). To one sprawiły, że trochę więcej osób jeszcze uważniej i z większą troską przygląda się życiu owadów czy ptaków (czego dowody mam w wysyłanych mi wiadomościach). Dla mnie zaś stały się motywacją, by zagłębić się w świat makrofotografii i kolejne tematyczne książki.

Pozwólcie Państwo, że jeszcze raz wyrażę wdzięczność Dyrekcji Biblioteki im. Jan Pawła II w Rembertowie i całemu jej Zespołowi za życzliwość dla ULOTNYCH.

A moim przyjaciołom i znajomym dziękuję za cierpliwość wobec rozlicznych wiadomości i zdjęć niestrudzenie im przesyłanych.

Bez tych zdarzeń i inspiracji – nie byłoby też tej strony.

Dziękuję!